Koszyczek

Wielkanoc to okres zadumy i refleksji. Warto, aby był on spędzony w gronie najbliższych zwłaszcza, że jest to jedno z ważniejszych świąt w kulturze chrześcijańskiej. Śmigus-dyngus to oblewanie się wodą, które ma miejsce w lany poniedziałek. Dla zabawy można wówczas oblewać się do woli wodą. Na wsi chłopcy i młodzież biegają i oblewają się wodą. W ten sposób kontynuują tradycję. Jeśli dziewczyna była oblewana wodą często, to oznaczało to, że szybko wyjdzie za mąż. Jeśli nie wówczas na ożenek trzeba było poczekać. Czas ten oblewania wodą jest fajny i cieszy się ten dzień dużą popularnością, zwłaszcza, że łączy się tradycję z fajną zabawą. Oblewanie wody jest zmyciem się z grzechu, powitaniem wiosny, a także pokazanie radości z powodu powtórnych narodzin Jezusa. Można także oblewać się wodą symbolicznie. Wystarczy tylko się skropić. To też to wróżyć to, że osoba oblana , skropiona będzie cieszyć się pomyślnością. Co roku dorośli i dzieci bawią się w oblewanie wodą – warto celebrować ten zwyczaj.

W koszyczku wielkanocnym czyli w święcące powinno być kilka podstawowych potraw oraz produktów. Koszyczek powinien być ładnie udekorowany a na dodatek w koszyczku koniecznie musi być Baranek Boży, czekoladowy bądź sztuczny. W koszyczku muszą być jajka, które to są symbolem życia, muszą być one koniecznie pomalowane oraz inkrustowane. Oprócz tego w koszyczku mogą być baranki formowane z masła, lub ciasta z chorągiewką z napisem Alleluja a także baranki czekoladowe. Taki baranek symbolizuje zmartwychwstanie Jezusa. Poświęcić trzeba chleb, wędlinę, chrzan, ćwikłe, ciasta, a także sól i pieprz oraz ocet. Do koszyczka koniecznie trzeba włożyć także dużą ilość pisanek. Koszyczek może być zrobiony z wikliny, a może być przystrojony przy pomocy listków bukszpanu. Koszyczek powinien być koniecznie zaniesiony do kościoła, aby był poświęcony. Jest to jeden z niezbędnych elementów i atrybutów świątecznych, zwłaszcza świąt wielkanocnych. Koszyczek i to co w nim jest powinno być przykryte serwetką, w ładny deseń.

Koszyczek z poświęconym jedzeniem jest niezbędnym elementem w kulturze oraz tradycji wielkanocnej. Koszyczek ten nazywa się święconką w kulturze i tradycji katolickiej, prawosławnym. W Wielką Sobotę trzeba poświęcić potrawy, aby odbyło się to zgodnie z tradycją. Kiedyś takie święcenie potraw odbywało się na Dworach Szlacheckich. Wówczas musiało być święcone wszystko to, co miało się znaleźć na stole. Ponieważ trwało to bardzo długo, postanowiono to znieść, i biskupi przenieśli ten zwyczaj do kościoła. Odtąd przychodzi się ze święconym w koszyczku do Kościoła. Do okresu międzywojennego, jedzenie do poświęcenie przywożono w koszach do kościoła. Dzisiaj pokarm może być poświęcony przez kapłanów, diakonów, akolitów, a także przez lektorów. W koszyczku muszą być przede wszystkim pisanki. Sam koszyczek musi być ozdobiony, a na dodatek może mieć naprawdę bardzo różne rozmiary. Każdej Soboty Wielkanocnej kościół jest tłumnie odwiedzany przez wiernych, którzy chcą poświęcić pokarm. Rytuał ten jest celebrowany co roku, przez cały dzień.

Uroczyste śniadanie w Niedzielę, to właśnie święcone. Do śniadania zasiada rodzina a także osoby najbliższe. Na stole jest produktów, takich jak baby wielkanocne, mazurki a także mięsa, wędliny, sałatki i koszyczek z poświęconym pokarmem. Wielkanoc trwa kilka dni. Warto, aby cały okres świąteczny przebiegał w miłej oraz serdecznej atmosferze. Zarówno w kulturze prawosławnej, jak i w kościele katolickim, celebruje się właśnie wszystkie dni. Istotne są Wielki Czwartek, Wielki Piątek, Wielka Sobota a także Niedziela Wielkanocna oraz poniedziałek wielkanocny. Każdy z tych dni jest niezwykle istotny. Uroczyste śniadanie jest zatem kulminacją. To czas refleksji, radości oraz spotkań z rodziną oraz przyjaciółmi. Do uroczystego śniadania zasiada się po byciu na rezurekcji. Rezurekcja to msza, która odbywa się o 6 rano, a kiedyś odbywała się o północy. Święcone zatem jest bardzo ważnym elementem, który jest elementem tradycji, przekazywanej z pokolenia na pokolenie. Do dni wielkanocnych trzeba się przygotować.